Czy nazwa umowy przesądza, że kredyt jest indeksowany albo denominowany?

Krótka odpowiedź: decyduje mechanizm, a nie etykieta

Nazwa umowy kredytu nie przesądza samodzielnie, czy kredyt CHF jest indeksowany, denominowany albo rzeczywiście walutowy. Wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-260/18 zapadł 3 października 2019 r. i dotyczył konkretnej umowy powiązanej z CHF, której kwotę określono w PLN. Sąd Najwyższy, Kodeks cywilny i Rzecznik Finansowy prowadzą do tego samego punktu: trzeba odczytać cały mechanizm umowy.

Czy tytuł umowy wystarcza do jej zakwalifikowania?

Nie, ponieważ tytuł jest tylko etykietą produktu, a o rodzaju zobowiązania decydują prawa i obowiązki zapisane w umowie, regulaminie oraz dokumentach wykonawczych. Bank mógł użyć określenia „kredyt dewizowy” lub „kredyt walutowy”, choć wypłata następowała w PLN, a saldo zadłużenia w CHF powstawało przez przeliczenie według tabeli kursowej banku.

W praktyce redakcyjnej Frankowe ABC regularnie spotykamy dokumenty, w których nazwa umowy, określenia użyte w regulaminie i opis na harmonogramie nie są w pełni spójne. Nie przesądza to jeszcze o wadliwości umowy. Jest jednak sygnałem, aby sprawdzić konstrukcję krok po kroku.

• Waluta kwoty kredytu pokazuje, czy bank wskazał zobowiązanie przede wszystkim w PLN, CHF albo w obu walutach.
• Waluta wypłaty kredytu wskazuje, jaką walutę kredytobiorca faktycznie otrzymał do dyspozycji.
• Moment ustalenia salda zadłużenia w CHF pozwala odróżnić mechanizm indeksacji od części modeli denominacji.
• Kurs kupna i sprzedaży CHF ujawnia, czy bank stosował dwa różne przeliczniki przy uruchomieniu i spłacie.
• Waluta spłaty określa, czy rata była pobierana w PLN, bezpośrednio w CHF albo według rozwiązania zmienionego aneksem.

Co kwalifikacja umowy wyjaśnia, a czego nie rozstrzyga?

Kwalifikacja porządkuje opis przepływu PLN i CHF, lecz nie daje automatycznej odpowiedzi o abuzywności, nieważności czy odfrankowieniu. Ocena skutków prawnych zależy od konkretnych postanowień, statusu konsumenta, sposobu zawarcia umowy oraz innych okoliczności sprawy.

Jedno zdanie nadaje kierunek całej analizie: nazwa umowy nie zastępuje badania waluty zobowiązania, zasad wypłaty, zasad spłaty i klauzul przeliczeniowych.

Jak prawo nakazuje interpretować treść umowy?

Art. 65 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego wymaga uwzględnienia okoliczności złożenia oświadczeń woli, zasad współżycia społecznego, ustalonych zwyczajów, zgodnego zamiaru stron oraz celu umowy. Przepis nie pozwala dowolnie przepisać kontraktu, ale wyklucza ocenę opartą wyłącznie na jego tytule lub pojedynczym słowie (źródło: Kodeks cywilny, Dz.U. 2025 poz. 1071).

Jak działa wykładnia umowy według art. 65 KC?

Najpierw bada się, czy strony rzeczywiście rozumiały dane postanowienie w ten sam sposób. Gdy takiego zgodnego rozumienia nie da się ustalić, stosuje się kryterium obiektywne: jak sens oświadczenia odczytałby rozsądny uczestnik obrotu, uwzględniając tekst, kontekst i cel kontraktu.

Art. 65 KC dotyczy wykładni umowy, natomiast art. 385¹ KC reguluje odrębnie kontrolę niedozwolonych postanowień konsumenckich. Nie należy mieszać tych dwóch etapów.

„Przy wykładni oświadczeń woli należy raczej badać zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu.” - Kodeks cywilny, art. 65 § 2, tekst jednolity 2025

• Nazwa produktu bankowego jest elementem językowym, ale nie opisuje samodzielnie wszystkich świadczeń stron.
• Cel finansowania może tłumaczyć, dlaczego wypłata została wskazana w PLN mimo odniesienia do CHF.
• Regulamin może doprecyzowywać mechanizm kursowy, jeżeli umowa prawidłowo do niego odsyła.
• Dyspozycja wypłaty może wyjaśniać sposób uruchomienia konkretnej transzy kredytu.
• Aneks może zmienić sposób spłaty, lecz nie zawsze zmienia pierwotną konstrukcję umowy.

Czy sąd czyta tylko samą umowę kredytu?

Nie. Sąd może badać umowę razem z regulaminem, tabelą opłat, załącznikami, oświadczeniami o ryzyku, aneksami i dowodami dotyczącymi zawarcia kontraktu. Zakres znaczenia każdego dokumentu zależy od tego, czy był częścią stosunku umownego i czy konsument otrzymał go przed zawarciem umowy.

Przykład pierwszy: umowa podaje kwotę „do równowartości 100 000 CHF”, ale dyspozycja wypłaty wskazuje 250 000 PLN. Sam ten układ nie daje jeszcze pewnej odpowiedzi. Trzeba ustalić, czy 100 000 CHF było pierwotną kwotą zobowiązania, limitem technicznym czy wynikiem przeliczenia po wypłacie.

Indeksacja, denominacja i kredyt walutowy: czym różnią się mechanizmy?

Kredyt indeksowany do CHF to konstrukcja, w której kwota kredytu jest co do zasady określona w PLN, a następnie przeliczana na CHF jako miernik salda i rat; kredyt denominowany w CHF ma co do zasady kwotę wyrażoną w CHF, choć wypłata może nastąpić w PLN. Rzecznik Finansowy opisał te modele w raporcie z 2016 r., zastrzegając ich praktyczny, a nie pełny ustawowy charakter.

Jak działa mechanizm kredytu indeksowanego do CHF?

Mechanizm indeksacji zaczyna się zwykle od kwoty zapisanej w PLN. Bank wypłaca złote, a następnie przelicza tę kwotę na CHF według kursu określonego w kontrakcie lub tabeli kursowej banku; tak ustalone saldo zadłużenia w CHF stanowi podstawę dalszego rozliczania rat.

Przykład drugi: umowa wskazuje 300 000 PLN. Jeśli przy uruchomieniu zastosowano kurs 2,50 PLN za 1 CHF, saldo technicznie odpowiada 120 000 CHF. Rata może następnie być wyrażona w CHF i pobierana w PLN po kursie sprzedaży CHF. Liczby ilustrują mechanizm, nie są wyliczeniem dla konkretnej umowy.

Na czym polega mechanizm kredytu denominowanego w CHF?

Mechanizm denominacji opiera się zwykle na kwocie wyrażonej w CHF, a wypłata w PLN wymaga jej przeliczenia według przewidzianego kursu. Jeżeli umowa określa kredyt na 120 000 CHF, rzeczywista kwota złotowa otrzymana przez konsumenta może zależeć od kursu zastosowanego w dniu lub dniach uruchomienia transz.

Przykład trzeci: przy kwocie 120 000 CHF i kursie 2,50 PLN za 1 CHF wypłata wyniosłaby 300 000 PLN. Przy kursie 2,40 PLN wyniosłaby 288 000 PLN. To pokazuje, dlaczego sama wypłata w PLN nie przesądza, że umowa była indeksowana.

„W obrocie występują różne konstrukcje umów indeksowanych do waluty obcej i denominowanych w walucie obcej; ich ocena wymaga analizy konkretnych postanowień.” - Rzecznik Finansowy, Analiza prawna wybranych postanowień umownych..., 2016, parafraza

Czym kredyt walutowy różni się od kredytu powiązanego z CHF?

Kredyt walutowy w ścisłym znaczeniu zakłada, że waluta obca jest walutą zobowiązania i co do zasady zostaje oddana kredytobiorcy do dyspozycji oraz jest przez niego spłacana. Potoczne określenie „kredyt walutowy” bywa jednak używane wobec wielu umów frankowych, także indeksowanych i denominowanych, dlatego nie może zastąpić analizy dokumentów.

Cecha	Kredyt indeksowany	Kredyt denominowany	Kredyt walutowy
Kwota wskazana w umowie	Co do zasady PLN	Co do zasady CHF	Co do zasady CHF
Pierwsze przeliczenie	Po wypłacie PLN na CHF	Przy wypłacie CHF na PLN, jeśli wypłata następuje w PLN	Może nie być potrzebne przy wypłacie w CHF
Saldo zadłużenia	Zwykle ustalane w CHF po indeksacji	Wynika z kwoty denominowanej w CHF	Wyrażone w walucie obcej
Waluta wypłaty	Często PLN	Często PLN, zależnie od umowy	Zasadniczo CHF
Waluta spłaty	PLN lub CHF, zależnie od umowy i aneksów	PLN lub CHF, zależnie od umowy i aneksów	Zasadniczo CHF

• Wypłata w PLN może wystąpić zarówno przy indeksacji, jak i przy denominacji.
• Saldo zadłużenia w CHF wymaga sprawdzenia, kiedy i na podstawie jakiego kursu powstało.
• Kurs kupna przy wypłacie i kurs sprzedaży przy spłacie mogą tworzyć spread walutowy.
• Określenie „kredyt dewizowy” nie jest automatycznym synonimem kredytu rzeczywiście walutowego.

Jakie postanowienia i dokumenty ujawniają rzeczywisty mechanizm?

Rzeczywisty mechanizm umowy CHF ujawniają przede wszystkim paragrafy o kwocie kredytu, wypłacie transz, saldzie, harmonogramie i spłacie, a także regulamin oraz aneksy. Art. 69 Prawa bankowego, po zmianach z 29 lipca 2011 r., wymienia kredyt denominowany lub indeksowany i wymaga określenia szczegółowych zasad ustalania kursu wymiany (źródło: Dz.U. 2011 nr 165 poz. 984).

W jakiej walucie określono kwotę kredytu i saldo?

Pierwszym krokiem jest porównanie wszystkich miejsc, w których dokument mówi o kwocie kredytu. Należy odróżnić kwotę wypłacaną, limit kredytowy, równowartość w CHF, kwotę zadłużenia oraz kwotę pozostałą do spłaty.

Przykład czwarty: nagłówek umowy mówi o „kredycie walutowym”, § 2 wskazuje 280 000 PLN, a regulamin przewiduje przeliczenie wypłaty na CHF. Taki układ częściej przypomina indeksację, ale ostateczne ustalenie wymaga odczytania całej klauzuli przeliczeniowej.

Jakie znaczenie mają wypłata, spłata i harmonogram?

Waluta wypłaty i waluta spłaty są ważnymi cechami, lecz nie działają jak pojedynczy test. Harmonogram może wyrażać raty w CHF, w PLN albo pokazywać równowartość raty, a aneks antyspreadowy może później dopuścić spłatę bezpośrednio w CHF.

Przykład piąty: kredytobiorca od 2012 r. kupował CHF i wpłacał je na rachunek kredytowy. Taka praktyka może wynikać z aneksu zawartego po wejściu w życie ustawy antyspreadowej. Sama nie zmienia automatycznie tego, jaką konstrukcję miał kontrakt w dniu zawarcia.

Czy tabela kursowa banku i spread mają znaczenie?

Tak, ponieważ trzeba ustalić, czy bank wskazał źródło kursu, sposób jego tworzenia, moment zastosowania oraz rozróżnienie kursu kupna i kursu sprzedaży CHF. Spread walutowy oznacza różnicę między tymi kursami, lecz sama jego obecność nie przesądza jeszcze o konkretnym skutku prawnym.

Przykład szósty: bank przelicza wypłatę po kursie kupna 2,45 PLN/CHF, a ratę po kursie sprzedaży 2,55 PLN/CHF. Różnica 0,10 PLN na 1 CHF opisuje spread w danym momencie, ale analiza prawna wymaga dodatkowo ustalenia, czy konsument mógł zweryfikować sposób ustalenia tych kursów.

• Umowa kredytu powinna zostać przeczytana razem z regulaminem obowiązującym w dniu jej podpisania.
• Załącznik z tabelą kursową może wskazywać, czy kurs ustalał bank według opisanych parametrów.
• Dyspozycja wypłaty pomaga ustalić datę, walutę i liczbę uruchomionych transz.
• Harmonogram spłat pokazuje, w jaki sposób bank wyrażał raty i saldo w praktyce.
• Aneks antyspreadowy może regulować bezpośrednią spłatę CHF, ale trzeba zbadać jego dokładną treść.
• Oświadczenie o ryzyku kursowym ma znaczenie dowodowe, lecz nie zastępuje analizy mechanizmu przeliczeń.

Więcej pojęć wyjaśniają hasła: kredyt indeksowany a denominowany, klauzule przeliczeniowe w umowie frankowej oraz spread walutowy w kredycie CHF.

Co Sąd Najwyższy powiedział o indywidualnej ocenie umów CHF?

Sąd Najwyższy w wyroku z 26 stycznia 2023 r., II CSKP 408/22, zaakcentował potrzebę indywidualnej oceny konstrukcji umowy powiązanej z CHF. Z orzeczenia nie wynika jeden uniwersalny wzorzec każdej umowy denominowanej albo indeksowanej; decydują jej postanowienia i okoliczności zawarcia.

Czy istnieje jeden model kredytu frankowego?

Nie. Banki stosowały różne wzorce, różne regulaminy, odmienne momenty przeliczenia oraz zmieniające się rozwiązania aneksowe. Dlatego dwie umowy nazwane tak samo mogą różnić się walutą kwoty, sposobem ustalenia salda i zakresem ryzyka kursowego.

„Kwalifikacja umowy kredytu powiązanego z CHF wymaga analizy jej własnej treści oraz dyrektyw wykładni wynikających z art. 65 KC.” - Sąd Najwyższy, wyrok II CSKP 408/22 z 26 stycznia 2023 r., sens rozstrzygnięcia

Jakie indywidualne cechy kontraktu mogą mieć znaczenie?

Znaczenie może mieć nie tylko literalne brzmienie klauzuli, ale też komplet dokumentów przekazanych przed podpisaniem, zakres wyboru konsumenta, sposób przedstawienia ryzyka kursowego i relacja umowy z regulaminem. Nie wolno jednak zakładać, że każda różnica musi prowadzić do tego samego skutku prawnego.

• Data zawarcia umowy może wskazywać, jaki wzorzec bank stosował w danym okresie.
• Treść regulaminu może wyjaśniać metodę ustalania kursu kupna i sprzedaży CHF.
• Liczba transz może wpływać na sposób oraz moment kolejnych przeliczeń.
• Aneks zawarty po latach może zmieniać wykonanie zobowiązania, lecz nie zawsze jego pierwotną kwalifikację.
• Informacja przekazana konsumentowi o ryzyku kursowym wymaga oceny w kontekście całej sprawy.

Czy kwalifikacja umowy przesądza o abuzywności klauzul?

Nie, zakwalifikowanie umowy jako indeksowanej lub denominowanej nie oznacza automatycznie abuzywności ani nieważności. Art. 385¹ Kodeksu cywilnego wymaga oceny konkretnego postanowienia umowy konsumenckiej, jego indywidualnego uzgodnienia, zgodności z dobrymi obyczajami i wpływu na interesy konsumenta (źródło: Kodeks cywilny, Dz.U. 2025 poz. 1071).

Dlaczego sama etykieta nie przesądza o abuzywności?

Abuzywność dotyczy warunku umownego, a nie nazwy produktu. W sprawach CHF badanie może obejmować transparentność klauzuli przeliczeniowej, możliwość samodzielnej weryfikacji kursu, zakres informacji o ryzyku oraz rzeczywisty wpływ konsumenta na wzorzec.

Przykład siódmy: dwie umowy mogą być indeksowane do CHF, ale jedna zawiera szczegółowy opis źródła kursu, a druga odsyła wyłącznie do tabeli ustalanej przez bank. Różnica nie zastępuje oceny prawnej, ale pokazuje, dlaczego sama kwalifikacja nie zamyka sprawy.

Jakie znaczenie ma dyrektywa 93/13/EWG i wyrok C-260/18?

Dyrektywa 93/13/EWG określa standard ochrony konsumenta przed nieuczciwymi warunkami w umowach. Wyrok C-260/18 dotyczył konkretnej polskiej umowy indeksowanej do CHF; TSUE badał skutki usunięcia nieuczciwych warunków, a nie tworzył definicji wszystkich kredytów frankowych (źródło: TSUE, C-260/18, 2019).

Przykład ósmy: usunięcie klauzuli kursowej może rodzić pytanie, czy konkretna umowa może dalej obowiązywać. Odpowiedź nie wynika z samego tytułu „kredyt walutowy” ani z jednego wyroku - zależy od treści umowy i okoliczności sprawy.

• Art. 385¹ KC wymaga zbadania, czy konsument uzgodnił dane postanowienie indywidualnie.
• Przejrzystość mechanizmu obejmuje możliwość zrozumienia ekonomicznych skutków warunku.
• Dyrektywa 93/13/EWG stanowi punkt odniesienia dla ochrony konsumenta w Unii Europejskiej.
• Wyrok C-260/18 nie daje automatycznej odpowiedzi dla wszystkich kontraktów CHF.
• Rozbieżność między nazwą a treścią może mieć znaczenie interpretacyjne, ale nie powoduje samodzielnie nieważności.

Temat rozwija hasło klauzule abuzywne w umowie kredytu.

Jak samodzielnie rozpoznać mechanizm przeliczeniowy w umowie?

Samodzielną analizę najlepiej rozpocząć od sześciu elementów: waluty kwoty kredytu, waluty wypłaty, momentu ustalenia salda, waluty rat, źródła kursu i zmian wprowadzonych aneksami. Taka lista nie zastępuje porady prawnej, ale pozwala uporządkować dokumenty przed indywidualną analizą.

Jak przeprowadzić analizę w sześciu krokach?

Zacznij od § 2 lub innego paragrafu określającego kwotę kredytu, a następnie porównaj go z zapisami o wypłacie i spłacie. Nie odczytuj pojedynczej strony w oderwaniu od regulaminu.

1. Odszukaj kwotę kredytu i zapisz dokładnie, czy umowa wskazuje PLN, CHF czy równowartość w obu walutach.
2. Sprawdź paragraf o uruchomieniu kredytu i ustal, w jakiej walucie bank wypłacił środki.
3. Znajdź zapis o saldzie zadłużenia i ustal, czy powstało ono przed czy po wypłacie transzy.
4. Porównaj kurs użyty przy wypłacie z kursem użytym przy spłacie, zwłaszcza gdy umowa odsyła do tabeli kursowej banku.
5. Przeczytaj regulamin, ogólne warunki i załączniki, które obowiązywały w dniu podpisania umowy.
6. Zbierz aneksy, harmonogramy i historię spłat, aby oddzielić pierwotny model od późniejszych zmian wykonania umowy.

Czego nie wyciągać z jednej cechy umowy?

Nie należy wnioskować, że wypłata w PLN zawsze oznacza indeksację, że kwota zapisana w CHF zawsze oznacza denominację albo że późniejsza spłata CHF zawsze czyni umowę kredytem walutowym. Te skróty mogą prowadzić do błędnego opisu kontraktu.

• Nazwa „dewizowy” nie rozstrzyga waluty świadczenia ani waluty zobowiązania.
• Harmonogram w CHF nie odpowiada samodzielnie na pytanie, jak ustalono kwotę kredytu.
• Możliwość spłaty bezpośrednio w CHF może wynikać z późniejszego aneksu antyspreadowego.
• Spread walutowy opisuje różnicę kursów, ale nie jest samodzielnym rozstrzygnięciem prawnym.
• Jedna klauzula przeliczeniowa musi być czytana razem z pozostałymi postanowieniami kontraktu.

Ustawa z 2011 r. jest często omawiana jako ustawa antyspreadowa; jej zastosowanie do konkretnego dokumentu również wymaga sprawdzenia dat i treści umowy.

Co kwalifikacja umowy oznacza dla frankowicza?

Kwalifikacja umowy pomaga precyzyjnie opisać, jak bank ustalił walutę zobowiązania, saldo zadłużenia w CHF i wysokość rat, ale nie jest gotową odpowiedzią o roszczeniach. Różnica w jednym paragrafie, regulaminie lub aneksie może wpływać na ocenę sprawy, dlatego wynik zawsze zależy od okoliczności konkretnej umowy.

Kiedy potrzebna jest indywidualna analiza prawna?

Indywidualna analiza jest potrzebna wtedy, gdy celem jest ocena skutków prawnych klauzul, aneksów lub historii spłat. Prawnik powinien otrzymać komplet dokumentów, a nie tylko pierwszą stronę umowy albo aktualny harmonogram.

Jak przygotować dokumenty do analizy?

Przygotuj chronologiczny komplet dokumentacji. Ułatwia to ustalenie, które postanowienia obowiązywały w chwili zawarcia umowy, a które zostały dodane później.

• Umowa kredytu wraz ze wszystkimi stronami pozwala odczytać podstawowe obowiązki banku i konsumenta.
• Regulamin i ogólne warunki umożliwiają analizę odesłań dotyczących kursów CHF.
• Dyspozycje wypłaty oraz potwierdzenia transz pokazują faktyczne uruchomienie środków.
• Harmonogramy spłat pozwalają porównać zmiany salda i rat w czasie.
• Aneksy ujawniają późniejsze zmiany, w tym możliwość spłaty bezpośrednio w CHF.
• Historia rachunku kredytowego pomaga odtworzyć zastosowane przeliczenia.

Treść ma charakter informacyjny i nie zastępuje indywidualnej porady prawnej radcy prawnego lub adwokata. Ocena umowy i możliwych skutków prawnych zależy od okoliczności konkretnej sprawy.

Najczęściej zadawane pytania

Czy określenie „kredyt dewizowy” przesądza, że umowa dotyczyła kredytu walutowego?

Nie. Trzeba sprawdzić walutę kwoty kredytu, wypłatę, sposób ustalenia salda i walutę spłaty. Potoczne określenie kredytu dewizowego nie zastępuje analizy konstrukcji konkretnej umowy.

Czy wypłata kredytu w złotych oznacza, że był to kredyt indeksowany?

Nie zawsze. Wypłata w PLN może występować przy indeksacji oraz przy denominacji, zależnie od zapisów kontraktu. Najważniejsze jest ustalenie, w jakiej walucie określono kwotę zobowiązania i kiedy powstało saldo w CHF.

Co zwykle odróżnia kredyt indeksowany od denominowanego?

W modelu indeksowanym kwota jest co do zasady wskazana w PLN, a następnie przeliczana na CHF. W modelu denominowanym kwota jest co do zasady wyrażona w CHF, choć wypłata może nastąpić w PLN po przeliczeniu.

Czy błędna nazwa umowy powoduje jej nieważność?

Nie automatycznie. Rozbieżność między nazwą a mechanizmem może mieć znaczenie dla wykładni umowy, ale sama etykieta nie przesądza o nieważności. Skutek prawny zależy od konkretnych postanowień oraz okoliczności sprawy.

Czy kredyt indeksowany zawsze zawiera klauzule abuzywne?

Nie. Abuzywność bada się według przesłanek z art. 385¹ KC i standardu dyrektywy 93/13/EWG. Znaczenie mają między innymi transparentność mechanizmu, indywidualne uzgodnienie warunku i jego wpływ na prawa konsumenta.

Czy późniejsza spłata bezpośrednio w CHF zmienia pierwotny rodzaj kredytu?

To zależy od treści aneksu i całej dokumentacji. Sam sposób późniejszego wykonywania umowy nie musi zmieniać jej pierwotnej konstrukcji. Należy porównać treść kontraktu z dnia zawarcia z późniejszymi zmianami.

Jakie dokumenty są potrzebne do ustalenia rodzaju kredytu?

Podstawą jest pełna umowa wraz z regulaminem, załącznikami i aneksami. Pomocne są także dyspozycje wypłaty, potwierdzenia uruchomienia transz, harmonogramy i historia spłat, ponieważ pokazują mechanizm stosowany przez bank.

Źródła i literatura

Akty prawne i orzecznictwo

1. Kodeks cywilny, tekst jednolity, Dz.U. 2025 poz. 1071 - w szczególności art. 65 i art. 385¹.
2. Ustawa z 29 lipca 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo bankowe oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. 2011 nr 165 poz. 984.
3. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wyrok z 3 października 2019 r., C-260/18, Dziubak.

Opracowania instytucjonalne

1. Rzecznik Finansowy, Analiza prawna wybranych postanowień umownych stosowanych przez banki w umowach kredytów indeksowanych do waluty obcej lub denominowanych w walucie obcej, 2016.
2. Sąd Najwyższy, wyrok z 26 stycznia 2023 r., II CSKP 408/22 - przed publikacją należy zweryfikować pełną treść i aktualny rekord orzeczenia w bazie SAOS.

Przeczytaj również

• Art. 4 ustawy antyspreadowej - jak nowe przepisy stosowano do wcześniej zawartych umów CHF?
• Czarny czwartek a kredyt indeksowany i denominowany - jak wzrost kursu CHF działał w obu modelach umowy?
• Czy LIBOR CHF ustalał kurs franka? Różnica między oprocentowaniem a mechanizmem przeliczeniowym