Czy decyzja SNB przesądza o abuzywności klauzul przeliczeniowych? Art. 385¹ KC i wyrok TSUE C-260/18

Table of Contents

Najkrótsza odpowiedź: decyzja SNB nie przesądza o abuzywności

Decyzja SNB z 15 stycznia 2015 r. nie przesądza o abuzywności klauzul przeliczeniowych w kredycie CHF. Szwajcarski Bank Narodowy podjął decyzję o charakterze rynkowym, natomiast art. 385¹ KC i art. 385² KC wymagają oceny konkretnej treści umowy, okoliczności jej zawarcia oraz pozycji konsumenta (źródło: Kodeks cywilny, tekst jednolity Dz.U. z 2025 r. poz. 1071).

Czy decyzja SNB automatycznie czyni klauzulę abuzywną?

Nie. Decyzja banku centralnego nie jest orzeczeniem o treści umowy zawartej między konsumentem a bankiem. Sąd bada przede wszystkim, czy postanowienie nie zostało indywidualnie uzgodnione, czy narusza dobre obyczaje i czy rażąco narusza interes konsumenta.

Silne umocnienie franka szwajcarskiego mogło unaocznić ekonomiczne skutki mechanizmu walutowego. Nie zastępuje jednak ustawowego testu abuzywności. Ten sam wzrost kursu CHF mógł inaczej oddziaływać na saldo, ratę i sytuację dwóch kredytobiorców, zależnie od daty wypłaty, harmonogramu spłat, konstrukcji indeksacji lub denominacji oraz stosowanego kursu banku.

Co sąd bada w pierwszej kolejności?

Sąd bada najpierw treść klauzuli, dokumenty przekazane przy zawieraniu umowy oraz zakres swobody banku w wykonywaniu mechanizmu przeliczeń. Dopiero potem ocenia skutki prawne usunięcia warunku, jeżeli uzna go za niedozwolony.

W analizie pojęcia klauzule abuzywne w umowie kredytu frankowego istotne są zwłaszcza następujące elementy:

  • Wzorzec umowy - pokazuje, czy bank posłużył się gotowym postanowieniem przedstawionym konsumentowi bez realnych negocjacji.
  • Regulamin kredytowania - może zawierać definicje kursu kupna, kursu sprzedaży i tabeli kursowej banku.
  • Oświadczenie o ryzyku - pozwala ustalić, jak opisano konsumentowi możliwe skutki wzrostu CHF wobec PLN.
  • Załączniki oraz aneksy - mogą modyfikować sposób spłaty lub sposób przeliczania świadczeń.
  • Historia spłat - obrazuje działanie mechanizmu, ale sama nie przesądza o jego legalności w chwili zawarcia umowy.

Decyzja SNB może być dowodem skali późniejszego ryzyka ekonomicznego, lecz abuzywność wynika z oceny postanowienia według art. 385¹ KC, a nie z samego poziomu kursu waluty.

Czym była decyzja SNB z 15 stycznia 2015 roku?

Decyzja SNB z 15 stycznia 2015 r. polegała na rezygnacji Szwajcarskiego Banku Narodowego z utrzymywania minimalnego kursu 1,20 CHF za euro. Po tej decyzji frank szwajcarski gwałtownie się umocnił, co mogło podnieść złotową wartość rat i sald kredytów powiązanych z CHF (źródło: Rzecznik Finansowy, „Raport dotyczący kredytów walutowych”, 2016).

Jak działał minimalny kurs 1,20 CHF za euro?

SNB utrzymywał przez pewien okres minimalny kurs 1,20 CHF za euro, a 15 stycznia 2015 r. zrezygnował z tej polityki. Nie była to decyzja polskiego banku ani Narodowego Banku Polskiego, lecz działanie banku centralnego Szwajcarii w obszarze polityki pieniężnej.

Znaczenie tego zdarzenia dla polskich umów nie wynikało z samej nazwy waluty, lecz z mechanizmu zapisanego w kontrakcie. Kredyt indeksowany do CHF mógł być wypłacony w złotych, ale saldo zadłużenia było następnie odnoszone do franka. W kredycie denominowanym konstrukcja mogła wyglądać inaczej, dlatego przydatne jest rozróżnienie indeksacja a denominacja kredytu.

Jak uwolnienie kursu CHF wpłynęło na saldo i raty kredytów?

Uwolnienie kursu CHF mogło zwiększyć wyrażoną w PLN ratę oraz saldo pozostałe do spłaty, gdy umowa wiązała rozliczenia z frankiem. Skala skutku zależała od kursu użytego przez bank, daty spłaty, pozostałego kapitału i rodzaju klauzuli.

Neutralny przykład pokazuje mechanizm. Jeżeli saldo odpowiadało 100 000 CHF, wzrost rynkowej wartości CHF wobec PLN zwiększał jego złotowy odpowiednik. Jeżeli dodatkowo bank stosował własny kurs sprzedaży przy spłacie raty, na obciążenie wpływał także spread. To dwa różne zjawiska.

  • Data wypłaty kredytu - wpływała na kurs, według którego bank mógł przeliczyć kwotę wypłacaną w PLN na saldo CHF.
  • Data każdej raty - decydowała o kursie stosowanym przy przeliczeniu raty na złote.
  • Pozostały kapitał - większe saldo w CHF zwykle oznaczało silniejszą reakcję złotowego rozliczenia na zmianę kursu.
  • Rodzaj umowy - indeksacja i denominacja mogą przewidywać odmienne momenty oraz kierunki przeliczeń.
  • Tabela kursowa banku - mogła wpływać na wynik niezależnie od samego rynkowego kursu CHF/PLN.

Rzecznik Finansowy opisywał problem kredytów walutowych jako połączenie ryzyka kursowego i konstrukcji umownej. To rozróżnienie ma znaczenie także po latach.

Czym jest abuzywność według art. 385¹ KC?

Abuzywność to niedozwolony charakter postanowienia umowy konsumenckiej, charakteryzujący się brakiem indywidualnego uzgodnienia, sprzecznością z dobrymi obyczajami i rażącym naruszeniem interesów konsumenta. Art. 385¹ KC dotyczy konkretnego warunku umowy, a art. 385² KC nakazuje badać okoliczności istniejące przy jej zawarciu (źródło: Kodeks cywilny, Dz.U. z 2025 r. poz. 1071).

Jakie przesłanki musi spełniać niedozwolone postanowienie umowne?

Niedozwolone postanowienie musi występować w umowie konsumenta, nie być indywidualnie uzgodnione oraz kształtować jego prawa i obowiązki sprzecznie z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając interesy konsumenta. Każdą z tych przesłanek ocenia się w realiach danej sprawy.

Art. 385¹ § 1 KC przewiduje przy tym zastrzeżenie dotyczące postanowień określających główne świadczenia stron. Takie postanowienie nie jest wyłączone spod badania tylko dlatego, że dotyczy głównego świadczenia - znaczenie ma także to, czy zostało sformułowane jednoznacznie.

  • Status konsumenta - wymaga ustalenia, czy osoba zawierała umowę bez bezpośredniego związku z działalnością gospodarczą lub zawodową.
  • Brak negocjacji - gotowy wzorzec banku nie staje się indywidualnie uzgodniony wyłącznie przez podpisanie umowy.
  • Dobre obyczaje - odnoszą się do uczciwego, lojalnego i przejrzystego kształtowania relacji kontraktowej.
  • Rażące naruszenie interesu - wymaga oceny istotności nierównowagi praw i obowiązków, a nie tylko wskazania niekorzystnego wyniku finansowego.
  • Jednoznaczność warunku - obejmuje nie tylko język umowy, lecz także możliwość zrozumienia ekonomicznych konsekwencji mechanizmu.

Co oznacza brak indywidualnego uzgodnienia?

Brak indywidualnego uzgodnienia oznacza, że konsument nie miał rzeczywistego wpływu na treść konkretnego postanowienia, w szczególności na mechanizm tabeli kursowej. Możliwość wyboru kwoty lub okresu kredytowania nie dowodzi jeszcze negocjacji klauzuli przeliczeniowej.

W praktyce analizuje się nie tylko podpisaną umowę, ale również regulamin, formularz informacyjny, tabelę opłat i dokumenty z procesu sprzedaży. W przypadkach ocenianych przez pełnomocników właśnie porównanie tych dokumentów często pozwala oddzielić negocjowane parametry kredytu od narzuconego wzorca.

Jaki jest skutek stwierdzenia abuzywności?

Skutkiem określonym w art. 385¹ § 2 KC jest brak związania konsumenta niedozwolonym postanowieniem, przy zachowaniu związania stron umową w pozostałym zakresie, jeżeli dalsze jej obowiązywanie jest prawnie możliwe. Nie jest to automatyczne rozstrzygnięcie o nieważności całej umowy.

„Postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy.” - Kodeks cywilny, art. 385¹ § 1, tekst jednolity ogłoszony w 2025 r.

To, czy po usunięciu warunku umowa może dalej funkcjonować, wymaga odrębnej oceny prawnej. Zależy od okoliczności sprawy, treści pozostałych postanowień i stanowiska konsumenta.

Na jaki moment ocenia się abuzywność klauzuli?

Na jaki moment ocenia się abuzywność klauzuli?

Abuzywność klauzuli ocenia się według stanu z chwili zawarcia umowy, a nie według późniejszego wyniku ekonomicznego kredytu. Zasadę tę potwierdził Sąd Najwyższy w uchwale siedmiu sędziów z 20 czerwca 2018 r., III CZP 29/17, odnosząc ją do kontroli postanowienia z art. 385¹ KC (źródło: Sąd Najwyższy, 2018).

Co nakazuje art. 385² KC?

Art. 385² KC nakazuje ocenić zgodność postanowienia z dobrymi obyczajami według stanu z chwili zawarcia umowy, uwzględniając jej treść, okoliczności zawarcia oraz umowy pozostające w związku z analizowaną umową. Przepis nie pozwala zastąpić tej oceny samym późniejszym kursem CHF.

Dlatego przy umowie zawartej przed styczniem 2015 r. decyzja SNB nie zmienia wstecznie dokumentów, które konsument otrzymał przy podpisaniu kontraktu. Może natomiast pomóc opisać, jak działało ryzyko walutowe, gdy już się zmaterializowało.

Czy późniejszy wzrost kursu CHF może zmienić ocenę postanowienia?

Nie. Późniejszy wzrost kursu CHF nie zmienia momentu, na który bada się abuzywność, choć może stanowić materiał pomocniczy przy wyjaśnianiu ekonomicznego działania mechanizmu.

„Oceny, czy postanowienie umowne jest niedozwolone, dokonuje się według stanu z chwili zawarcia umowy.” - Sąd Najwyższy, uchwała siedmiu sędziów III CZP 29/17, 20 czerwca 2018 r.

Uchwała nie oznacza, że późniejsze rozliczenia są całkowicie obojętne. Mogą wyjaśniać, jak bank stosował tabelę kursową albo jakie były faktyczne następstwa konstrukcji umowy. Nie powinny jednak zastępować analizy transparentności i równowagi kontraktowej na dzień zawarcia umowy.

  • Treść umowy z dnia podpisania - stanowi podstawowy punkt odniesienia dla oceny postanowienia.
  • Regulamin obowiązujący przy zawarciu - może precyzować mechanizm, którego nie opisano w pełni w samej umowie.
  • Informacja o ryzyku przekazana przed podpisaniem - ma znaczenie dla transparentności ekonomicznej warunku.
  • Późniejsze aneksy - mogą wymagać osobnej oceny, lecz nie zmieniają automatycznie pierwotnego charakteru klauzuli.
  • Historia spłat po 2015 r. - może dokumentować skutek, ale nie działa jak wsteczny test prawny.

W tym sensie decyzja SNB jest faktem gospodarczym, a art. 385¹ KC pozostaje podstawą prawną badania.

Ryzyko kursowe a klauzula tabeli kursowej banku

Ryzyko kursowe CHF dotyczy rynkowej zmiany relacji franka szwajcarskiego do złotego, natomiast klauzula tabeli kursowej banku określa, według jakiego kursu bank przelicza świadczenia. Oba mechanizmy mogły działać równocześnie, lecz mają odmienne źródło i wymagają odrębnej analizy (źródło: Rzecznik Finansowy, 2016).

Jak działają dwa przeliczenia w kredycie indeksowanym?

W typowym kredycie indeksowanym występowały co najmniej dwa przeliczenia: przy ustaleniu salda po wypłacie oraz przy ustalaniu raty spłacanej w PLN. Dokładna konstrukcja wynika jednak z konkretnej umowy i regulaminu banku.

Przykład: bank wypłaca kredytobiorcy 300 000 PLN, po czym odnosi tę kwotę do CHF według wskazanego w dokumentach kursu kupna. Następnie rata wyrażona w CHF jest przy spłacie przeliczana na PLN według kursu sprzedaży. Kurs rynkowy CHF i różnica między tymi kursami mogą wpływać na wynik w różnych punktach rozliczenia.

  • Kurs kupna - mógł służyć bankowi do przeliczenia wypłaconej kwoty PLN na saldo wyrażone lub indeksowane w CHF.
  • Kurs sprzedaży - mógł służyć do przeliczenia raty CHF na kwotę płaconą przez konsumenta w PLN.
  • Saldo kredytu - pozostawało zależne od umownego powiązania z CHF oraz od dokonanych spłat.
  • Rata odsetkowa - mogła zależeć od oprocentowania opartego historycznie na LIBOR CHF, a obecnie od warunków przewidzianych w umowie lub aneksie.
  • Tabela kursowa - mogła stanowić źródło kursu, jeśli umowa nie odsyłała do zewnętrznego, obiektywnego wskaźnika.

Dlaczego ryzyka walutowego nie należy utożsamiać ze spreadem?

Ryzyko walutowe wynika ze zmiany wartości CHF wobec PLN, a spread walutowy jest różnicą między kursem kupna i sprzedaży stosowanym w rozliczeniach. Wzrost CHF nie jest tym samym co szerokość spreadu bankowego.

Element Na czym polega Przykładowe pytanie prawne
Ryzyko kursowe CHF Zmiana rynkowej relacji CHF do PLN wpływa na złotową wartość zobowiązania. Czy konsument otrzymał jasną informację o możliwej skali wahań?
Spread walutowy Różnica między kursem kupna a kursem sprzedaży może zwiększać koszt przeliczenia. Czy zasady ustalania kursów były przejrzyste i weryfikowalne?
Klauzula tabeli kursowej Postanowienie wskazuje, skąd bank bierze kurs stosowany do konkretnego rozliczenia. Czy umowa pozostawiała bankowi nadmierną swobodę w wyznaczaniu kursu?

Przy analizie hasła spread walutowy w kredycie CHF trzeba więc oddzielić cenę rynkowego ryzyka od pytania, czy konsument mógł zweryfikować umowny sposób ustalania kursu. Bank nie musiał przewidzieć konkretnej decyzji SNB, ale transparentność mechanizmu ocenia się na podstawie informacji dostępnych przy zawarciu umowy.

Co wyrok TSUE C-260/18 Dziubak mówi o klauzulach przeliczeniowych?

Wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 3 października 2019 r. w sprawie C-260/18, Dziubak, ECLI:EU:C:2019:819, wyjaśniał skutki usunięcia nieuczciwych warunków z umowy kredytu indeksowanego do CHF na tle dyrektywy 93/13/EWG. Nie unieważnił automatycznie wszystkich umów frankowych; ocenę konkretnej sprawy pozostawił sądowi krajowemu (źródło: TSUE, 2019).

Czy TSUE uznał wszystkie umowy frankowe za nieważne?

Nie. TSUE nie uznał wszystkich umów frankowych za nieważne, ponieważ nie prowadził kontroli każdego polskiego wzorca umownego ani nie zastąpił sądu krajowego w ustalaniu skutków konkretnej klauzuli.

Sprawa dotyczyła Justyny i Kamila Dziubaków oraz Raiffeisen Bank International AG. Trybunał odpowiedział na pytania prejudycjalne dotyczące wykładni dyrektywy 93/13/EWG, a sąd krajowy zachowuje kompetencję do zbadania treści konkretnej umowy i konsekwencji usunięcia warunku.

„Sąd krajowy nie może zmienić treści nieuczciwego warunku umownego, aby przyczynić się do utrzymania w mocy umowy.” - Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wyrok C-260/18 Dziubak, 3 października 2019 r.

Czy sąd może wpisać do umowy średni kurs NBP?

To zależy od podstawy prawnej i stanu sprawy, ale wyrok C-260/18 sprzeciwia się wypełnieniu luki wyłącznie normami ogólnymi odwołującymi się do zasad słuszności lub ustalonych zwyczajów. Samo przekonanie, że średni kurs NBP byłby „uczciwszy”, nie stanowi jeszcze podstawy do zmiany treści kontraktu.

TSUE rozważał też znaczenie stanowiska odpowiednio poinformowanego konsumenta. Z tego powodu po usunięciu nieuczciwego warunku analizuje się możliwość dalszego obowiązywania umowy bez tej klauzuli oraz konsekwencje ewentualnego upadku umowy. Rezultat zależy od okoliczności sprawy.

  • Dyrektywa 93/13/EWG - chroni konsumenta przed nieuczciwymi warunkami narzuconymi w umowie z przedsiębiorcą.
  • Kontrola konkretnej klauzuli - należy do sądu krajowego, który ustala treść dokumentów i realia zawarcia umowy.
  • Usunięcie warunku - nie daje automatycznej odpowiedzi, czy cała umowa może być dalej wykonywana.
  • Normy ogólne słuszności i zwyczaju - według C-260/18 nie mogą same wypełnić luki po usunięciu warunku.
  • Stanowisko konsumenta - ma znaczenie przy ocenie skutków, gdy upadek umowy mógłby narazić go na szczególnie niekorzystne konsekwencje.

UOKiK po wyroku podkreślał, że postanowienie niedozwolone nie wiąże konsumenta, jednak dalszy los umowy wymaga oceny sądu. Więcej o orzeczeniu wyjaśnia hasło wyrok TSUE C-260/18 Dziubak.

Jak odróżnić dowód skutków ekonomicznych od podstawy prawnej abuzywności?

Jak odróżnić dowód skutków ekonomicznych od podstawy prawnej abuzywności?

Dowód skutków ekonomicznych pokazuje, jak zmiana kursu CHF lub spread oddziaływały na saldo i raty, natomiast podstawą prawną abuzywności pozostaje test z art. 385¹ i 385² KC. Rozróżnienie chroni przed błędnym wnioskiem, że każda dotkliwa finansowo umowa musi zawierać niedozwolony warunek.

Jakie dokumenty pokazują mechanizm ekonomiczny?

Mechanizm ekonomiczny pokazują przede wszystkim historia spłat, harmonogramy, tabele kursowe oraz rozliczenia banku. Dokumenty te mogą pozwolić odtworzyć, kiedy i według jakich wartości następowały przeliczenia.

  • Harmonogram spłat - wskazuje wysokość raty i strukturę kapitałowo-odsetkową na kolejne okresy.
  • Zaświadczenie banku - może zawierać historię księgowań, salda i kursy wykorzystane w rozliczeniach.
  • Tabela kursowa z danego dnia - może pokazać kurs kupna i sprzedaży stosowany przez bank.
  • Potwierdzenia przelewów - dokumentują złotowe kwoty faktycznie uiszczane przez kredytobiorcę.
  • Aneksy dotyczące spłaty w CHF - mogą zmieniać praktyczne działanie umowy od daty ich zawarcia.

Co stanowi podstawę prawną oceny klauzuli?

Podstawę prawną stanowią art. 385¹ i 385² KC oraz wykładnia dyrektywy 93/13/EWG, a nie sam wykres CHF/PLN. Badanie skupia się na postanowieniu, jego transparentności, indywidualnym uzgodnieniu i równowadze kontraktowej.

Przykład pierwszy: wzrost raty po styczniu 2015 r. może dokumentować ciężar ryzyka, lecz nie odpowiada samodzielnie na pytanie o swobodę banku w ustalaniu kursu. Przykład drugi: szeroki spread może być faktem rozliczeniowym, ale analiza prawna wymaga odczytania dokładnego brzmienia klauzuli i regulaminu. To właśnie różnica między skutkiem a podstawą oceny.

Jakie znaczenie decyzja SNB może mieć w indywidualnej sprawie?

Decyzja SNB może mieć znaczenie jako element opisujący materializację ryzyka kursowego po 15 stycznia 2015 r., ale nie zastępuje analizy umowy ani nie przesądza o odfrankowieniu czy nieważności. Znaczenie prawne zależy od statusu konsumenta, treści klauzul, dokumentów z chwili zawarcia umowy i materiału dowodowego (źródło: UOKiK, 2019).

Jakie materiały wymagają analizy?

Analiza wymaga przede wszystkim pełnej umowy, regulaminu, aneksów, oświadczeń o ryzyku, harmonogramu oraz historii spłat. Pojedyncza strona umowy albo sam aktualny poziom kursu CHF zwykle nie pozwalają rzetelnie odtworzyć mechanizmu.

  • Umowa kredytu - określa podstawowe świadczenia stron oraz odwołania do waluty i tabel kursowych.
  • Regulamin - często zawiera zasady technicznego przeliczania kapitału oraz rat.
  • Oświadczenia o ryzyku - mogą mieć znaczenie dla oceny, jakie informacje przekazano konsumentowi.
  • Aneksy - pokazują, czy i kiedy strony zmieniały walutę spłaty albo metodę rozliczeń.
  • Historia spłat i zaświadczenia - pomagają odtworzyć ekonomiczne działanie mechanizmu w czasie.

Czy ten artykuł zastępuje indywidualną poradę prawną?

Nie. Artykuł wyjaśnia pojęcia: decyzję SNB, abuzywność, ryzyko kursowe, spread i znaczenie wyroku TSUE C-260/18, ale nie ocenia konkretnej umowy ani nie rekomenduje rozpoczęcia sporu.

W mojej praktyce redakcyjnej największy błąd interpretacyjny polega na traktowaniu jednego zdarzenia rynkowego jako odpowiedzi na wszystkie pytania prawne. Tymczasem prawo konsumenckie wymaga uważnego odczytania dokumentów oraz zbadania realiów zawarcia umowy. Treść ma charakter informacyjny i nie zastępuje indywidualnej porady prawnej radcy prawnego lub adwokata.

Najczęściej zadawane pytania

Najczęściej zadawane pytania

Czy uwolnienie kursu franka przez SNB oznacza, że klauzula przeliczeniowa była abuzywna?

Nie. Decyzja SNB była zdarzeniem z zakresu polityki pieniężnej, natomiast abuzywność ocenia się na podstawie treści konkretnego postanowienia i przesłanek z art. 385¹ KC. Wynik zależy od okoliczności zawarcia danej umowy.

Na jaki dzień sąd ocenia abuzywność postanowienia?

Sąd ocenia abuzywność według stanu z chwili zawarcia umowy. Taką zasadę wskazują art. 385² KC oraz uchwała SN III CZP 29/17 z 20 czerwca 2018 r. Późniejsze zdarzenia mogą pokazywać skutki mechanizmu, lecz nie zastępują tej oceny.

Czy wysoki kurs CHF jest dowodem niedozwolonego charakteru klauzuli?

Nie. Sam poziom kursu CHF nie rozstrzyga o abuzywności. Istotne są między innymi przejrzystość mechanizmu, indywidualne uzgodnienie, sposób określenia praw i obowiązków stron oraz zakres swobody banku w ustalaniu kursów.

Czy ryzyko kursowe i spread walutowy oznaczają to samo?

Nie. Ryzyko kursowe wynika ze zmian relacji CHF do PLN, a spread jest różnicą między kursem kupna i sprzedaży. W jednej umowie oba mechanizmy mogą wpływać na rozliczenia, ale należy je analizować oddzielnie.

Czy wyrok TSUE C-260/18 unieważnił wszystkie kredyty frankowe?

Nie. TSUE przedstawił wykładnię dyrektywy 93/13/EWG dotyczącą skutków usunięcia nieuczciwych warunków. Ocena konkretnej klauzuli i możliwości dalszego obowiązywania umowy należy do sądu krajowego.

Czy sąd może zastąpić klauzulę banku średnim kursem NBP?

To zależy od podstawy prawnej i konkretnego stanu sprawy. Wyrok C-260/18 sprzeciwia się uzupełnianiu luki wyłącznie ogólnymi przepisami odwołującymi się do słuszności lub zwyczaju. Możliwość zastosowania innego rozwiązania wymaga indywidualnej analizy prawnej.

Czy bank miał obowiązek przewidzieć decyzję SNB z 2015 roku?

Nie ocenia się transparentności przez pytanie, czy bank przewidział dokładną datę przyszłej decyzji banku centralnego. Bada się zakres informacji o naturze i potencjalnych konsekwencjach ryzyka, które były dostępne konsumentowi przy zawieraniu umowy.

Źródła i literatura

Podstawą przedstawionych definicji są źródła ustawowe, orzecznictwo i publikacje instytucji publicznych. Stan prawny przepisów Kodeksu cywilnego należy sprawdzić bezpośrednio przed publikacją lub wykorzystaniem w indywidualnej sprawie.

Akty prawne i orzecznictwo

  1. Kodeks cywilny - tekst jednolity, Dz.U. z 2025 r. poz. 1071, art. 385¹ i art. 385² KC.
  2. Sąd Najwyższy, uchwała składu siedmiu sędziów III CZP 29/17, 20 czerwca 2018 r.
  3. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wyrok C-260/18 Dziubak, 3 października 2019 r., ECLI:EU:C:2019:819.

Materiały instytucjonalne

  1. Rzecznik Finansowy, Raport dotyczący kredytów walutowych, 2016.
  2. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Klauzule abuzywne - wyrok TSUE, 2019.

Przeczytaj również